والعصر...

والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذين امنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر

در اين شعار آنچه سخت تامل انگيز و عظيم است آغاز آن است.
سوگند به عصر ؟ کدام عصر؟ بعضی می گويند بعد از ظهر بعضی می گويند مطلق زمان. هر دو درست است اما من عصر را خيلی ساده « زمانی که درآنيم » می فهمم. هرکس در هر عصری هست عصرش برای او تقدسی دارد. تقدسی که خدا بدان سوگند می خورد! بنابراين زمانه بد عصر انحطاط آخر الزمانی که قابل اصلاح نيست زمانه شوم و سياه و محکوم به ظلم و گناه ...و از اين گونه تلقی ها ی بدبينانه بی معنی است.عصر من مقدس ترين عصری است که هر عصری باشد مرا در آن مسئول ايمان و عمل می کند وما را که در اين ايمان و عمل مشترکيم مامور می سازد که به حق به صبر دعوت کنيم و دعوت شويم ! پدرم می گفت اگر گروهی آگاهانه و مصمم اين سوره را شعار خود در زندگی فردی و اجتماعی خود سازند برای موفقيتشان کافی است و راست می گفت.


م آثار ۱ - ۱۲۶   

نویسنده : AmirRH ; ساعت ٥:٤٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ آبان ،۱۳۸۱
تگ ها :